Een klein stukje over onze reis ..
Van de ene bananenrepubliek naar de andere en toen naar Peru ...
Het laatste uit Guayaquil!
Doe even je ogen dicht, en bedenk dat je in je bed ligt: je bent net thuis gekomen van een prachtig uitstapje naar het strand, met een enorme groep energieke jongens. Het waren een paar geweldige dagen, met zon, strand, een overvol programma, te weinig muggenspul, zonnecreme en slaap. Je zou nu het liefst gaan slapen, maar je hoofd zit nog vol met allerlij gedachten en energie. Je doet je telefoon aan, om toch maar eens te kijken hoe laat het is. Onder je deken - anders word je maatje wakker - je schrikt je rot, als je ziet wat er aan de binnenkant van je laken geplakt zit: een schorpioentje!
Zo ging ik gisteren naar bed, ik ben uiteindelijk, na mijn hele bed uigeklopt te hebben, toch lekker gaan slapen, maar was vanochtend toch wel redelijk moe.
De afgelopen tijd is hier wel half intensief geweest. Ik doe mijn best om alle fijne belevenissen en sfeertjes op te snuiven en overal gewoon heel hard van te genieten.
Toen het vakantie programma voorbij was, werd het afgesloten met uitstapjes naar het strand en het zwembad. Omdat er niet genoeg geld was voor het zwembad, voor de kleine kindjes, heb ik daar een deel van het sponsorgeld ingestoken. Het was maar een klein en simpel badje, maar het was heel bijzonder om die kinderen daar zo blij mee te kunnen maken.
... Vanavond is het mijn allerlaatste avond hier in Guayaquil. De stilte is over het terrein gevallen: de jongens slapen, na veel te veel lollies en drukte, en het enige geluid wat hier nog te horen is, zijn de sprinkhanen en af en toe een hagedisje.
Vandaag hebben we een afscheidsfeestje met de jongens gehad, en later nog een etentje met de paters. Heel bijzonder en ontzettend moeilijk om afscheid te nemen van de jongens, de vrijwilligers en natuurlijk de paters. Hoe kan ik nou afscheid nemen, van mensen die ik waarschijnlijk nooit meer zal zien? Het is vrezelijk zwaar geweest, en volgens mij zijn mijn tranen nog niet eens helemaal op. Ook al zal het morgen ook nog even zwaar worden, heb ik wel het idee, dat ik hier morgen vandaag kan gaan, met hele mooie herinneringen en tevreden gedachtes. Ik heb hier zoveel mee mogen maken, veel geleerd over mezelf en andere en zware momenten overwonnen.Maar boven alles, heb ik een heleboel liefde mogen geven en ontvangen, en dat zal toch iets zijn, dat ik nooit zal vergeten!
Zoals eerder gezegd, is de laatste tijd hier super intensief geweest. We zijn weekendjes weg geweest, een uitstapje gehad met de andere vrijwilligers en naar het strand geweest met alle jongens. Een heleboel belevenissen, die de laatste tijd net even iets ekstra bijzonder gemaakt hebben. Padre Marco heeft ons nog eens mee genomen naar Nigeria. Hij heeft ons laten zien waar de kinderen van Centro DB wonen. Dit was echt een bijzondere erfaring, het werd ineens duidelijk hoe belangrijk het werk in Centro eigenlijk was. Die kinderen leven echt zo ontzettend arm, en helpen thuis met zoveel dingen, dat het echt belangrijk voor hen is, om af en toe echt even weg te zijn. Ze leven daar als op televisie, alleen is het natuurlijk echt wel iets anders om dat in het echt te zien - onvoorstelbaar!
Ik heb een deel van het sponsorgeld gebruikt, om schoolspullen voor deze kinderen te kopen. Ik heb het best moeilijk gevonden om een goed doel te vinden voor het geld. Wat moeten die kinderen nou met schoolspullen, als er soms te weinig geld voor eten is? Juist daarom heb ik voor schoolspullen gekozen, als er geld voor eten is, word het natuurlijk daaran besteed, en schoolspullen zullen dan toch niet gekocht worden. Ook heb ik schooluniformpjes voor een antal meisjes gekocht. Dit klinkt meschien ook weer heel dubbel, maar omdat ik heb kunnen zien hoe blij deze meisjes ermee waren, heb ik er tevreden mee kunnen zijn. Ik heb hun blijdschap en dankbaarheid kunnen voelen, en dat was opzich al een heel geschenk. Natuurlijk vindt ik het nog steeds vrezelijk, dat ik niet iedereen kan helpen, maar door hier geweest te zijn, realiseer ik me, dat ik moet fokussen op de mensen, die ik wel heb mogen helpen. Ik zal nooit de hele wereld kunnen redden, en moet dus blij zijn met de mensen, die ik wel kan helpen.
Morgen vliegen we naar Cali in Colombia. Hier gaan we een vriendengroep bezoeken, die we eerder in Montañita ontmoed hebben. Zij hebben een touristisch programma rond Cali, voor ons in elkaar geprakt, en zo word Colombia dus de afzet voor onze rondreis.
Heel erg bedankt voor iedereen die geholpen heeft met sponsorgeld, en daarom geholpen heeft om vele kindjes hier blij te maken! En net zo veel bedankt voor iedereen die af en toe een berichtje of mailtje gestuurd heeft, op die manier valt het best wel mee, om ver van huis te zijn.
Forstil dig at du ligger i din seng; i dag er du kommet hjem fra en pragtfuld tur til stranden, med en ordenlig flok energiske drenge. Det har vaeret et par skoenne dage, med sol og strand, et fyldt program og for lidt soevn, myggebalsam og solcreme. Du har netop vaeret paa eventyr; et smut paa den anden side af vejen, for at koebe is med dine kammerater og har spist alt for meget af det skidt. Egentligt vil du helst sove, men du har for meget energi og for mange tanker mellem oerene. Du finder din telefon frem, og under dynen ser du hvad klokken er. Da telefonen lyser, opdager du en uventet gaest i din seng: en skorpion!
Carnaval en verjaardag in Ecuador
Dem, som jeg af og til ikke sender en mail til, kan jeg naesten hoere taenke det; hvordan fortaeller hun nu igen lidt om hvad hun har gang i?! Ja, det er vidst ved at vaere laenge siden, og selvfoelgelig er der igen sket en helt masse, det kan jeg nu godt proeve at fortaelle lidt om.
Foerst kan jeg lige give den korte version, til dem der har travlt, men alligevel gerne lige vil vide hvordan det gaar: Jeg har det rigtig godt her, og faktisk gaar det pt bedre end det har gjort indtil nu. Jeg nyder alt, hvad jeg oplever. Lige nu kan jeg slet ikke forestille mig, at vi allerede snart tager herfra igen. Selvfoelgelig er der stadig ting, som jeg ikke forstaar og som er svaere at acceptere, en saadan skal det nok vaere.
Og saa til det afsnit, til dem som har tid, netop har lavet sig en ekstra kop kaffe, og har tid til at blive siddende lidt endnu:
Faktisk gaar det hele paa paene skinner her: dagene har en rytme, og oftest ved vi ogsaa hvad der foregaar eller kommer til at ske resten af ugen. Saadan kan jeg meget godt lide det, en slags hverdag, men dog paa en anstrengende maade, hvor jeg foeler at jeg hele tiden skal vaere 100% vaagen og opmaerksom.
For et par uger siden fik vi besoeg fra Holland. Det var to frivilige fra vores organisation, som er ved at planlaegge en grupperejse til Sydamerika, ikke direkte vores gaester, som kom for at besoege os, men nu de alligevel var her, kunne vi jo passende snakke lidt hollandsk og fortaelle alle vores historier. Det foeltes dog som om vi fik gaester, og sammen med Padre Paco og halve sommerfugle i vores maver, tog vi til lufthavnen for at samle dem op.
De foelgende dagene har vi nydt hollandsk selskab og vaeret paa udflugt til praesternes sommerhus i Playas. En dejlig og meget afslappende dag ved stranden, det havde vi godt nok lidt brug.
I denne weekend fik vi ovenikoebet to dage ekstra fri, i forbindelse med Carnaval eller det som vi i Danmark kalder for fastelavn. Vi tog til Ambato, en by som ligger i midten af Ecuador, og i bjergene, hvilket er meget anderledes end hvor vi normalt befinder os. Vi var blevet inviteret af en frivillig fra Oestrig og i Ambato skulle paraden vaere meget smuk.
Ambato ligger paa en hoejde af ca 2500m, saa busturen derhen var virkeligt smuk, og bestemt en af de ture vi ikke vil glemme foreloebigt. Det var forresten ikke kun pga de smukke udsigter, men ogsaa fordi bussen ikke var helt iorden. En gang imellem gav den virkeligt saere lyde, noget med motoren eller daekkene, naar vi kiggede ud af vinduerne, var der store sorte roegskyer – saa foeles det godt nok lidt usikkert, saa langt fra den civiliserede verden og i bjergene, hvor vejret var saa koldt. Da vi var de eneste der reagerede – ud over dem der bemaerkede vores forskraekkede ansigter – forsoegte vi ogsaa at lade som ingenting og haabe paa det bedste.
I Ambato var Carnavals stemningen tydelig at foele og se: mange glade mennesker og spraydaaser med skum, overalt i gaderne. I resten af Ecuador er det normalt at sproejte med vand, men ifoelge vores kilder, skulle dette vaere forbudt i Ambato. Derfor disse spraydaaser, som man forresten ogsaa hurtigt kan blive meget vaad og kold af. Men i Ambato fik vi i hvertfald festet, fejret Carnaval, set optoget og i Ambato har jeg ogsaa faaet fejret min foedselsdag. Vi sad og spillede kortspil og varmede os efter en kold omgang i gaderne, da et par af de frivillige kom ind med en lagkage med lys. Og ja, saa var det altsaa min foedselsdag, i Ecuador, med en kage foran snuden, syngend mennesker og ja, nok en lille taare i mit ene oeje ... Vi tog i byen, og dansede, med skaam i haaret, i Ambatos gader. Den efterfoelgende dag tog vi tilbage til Guayaquil, resten af min foedselsdag tilbragte jeg i bussen. En lidt haard dag at komme igennem, da jeg nok maa indroemme at have foelt mig en smule malplaceret.
Tilbage i Guayaquil, sang ogsaa boernene fra Centro DB for mig, jeg delte slikkepinde ud til dem og foelte mig allerede meget bedre.
I forbindelse med carnaval, kommer ogsaa starten af fasten eller som de her kalder for 40 dage perioden. I centro Don Bosco, blev dagens program afbrudt til fordel for en gudstjeneste. Fedt at se at boernene af og til faktisk godt kan sidde stille og hoere efter – dog en ret stor undtagelse.
Ellers render jeg nu rundt med en masse ideer, til hvad jeg skal bruge de penge til, som jeg har samlet ind derhjemme. Puh ha, det er nu lidt af en opgave, alle kan jeg godt bruge et eller andet, men hvad er nu vigtigere end noget andet?
En nederlands
Diegene die ik niet af en toe een mailtje stuur, hoor ik het denken: laat ze nou nog eens iets van zich horen? En ja, het is alweer een tijd geleden, en er is zeker veel gebeurd, dus ik zal even iets vertellen.
Eerst maar even de korte versie, voor mensen die het druk hebben, maar toch even willen weten hoe het gaat, en nu toch al begonnen zijn met lezen.
Ik heb het hier heel erg naar mijn zin, het is veel beter dan het eerder geweest is en ik geniet van alles wat ik hier meemaak. Ik vindt het heel raar om me voor te stellen, dat we hier al over een paar weken weggaan. Natuurlijk zijn er nog altijd dingen, die moeilijk te begrijpen zijn, maar dat hoort er waarschijnlijk gewoon bij.
En dan nu maar voor de mensen, die er nog even een kopje thee bij pakken, en rustig kunnen blijven zitten:
Eigenlijk gaat alles hier best wel z'n gangetje: er zit een ritme in de dag, en meestal weten we ook wel redelijk hoe de week gaat verlopen. Zo voelt dat eigenlijk best fijn; om een beetje te weten waar we aan toe zijn en wat er gaat gebeuren. Eind februari was het wel even anders, we kregen bezoek uit Nederland! Gerjan en Leonie kwamen eigenlijk niet helemaal voor ons; ze organiseren een groepsreis voor Don Bosco Amsterdam, en moesten dus dingen uitzoeken voor planning. Toch voelde het echt wel alsof wij bezoek kregen, met Padre Paco en halve kriebels in onze buikjes, hebben we hen op het vliegveld opgehaald.
De volgende dagen hebben we lekker veel nederlands kunnen kletsen en van alles over hier kunnen vertellen. We zijn toen ook met z'n allen en Padre Marco, naar het "vakantiehuis"van de paters geweest.
Een heel vrolijk en ontspannend dagje strand, daar zijn we af en toe toch best wel even aan toe.
In dit weekend kregen we ook eens 2 ekstra vrije dagen ivm Carnaval. We zijn toen met de bus naar Ambato gegaan, omdat we door een andere Oostenrijkse vrijwilligster uitgenodigd waren, om in dit stadje de grote optocht te komen bezichtigen.
Ambato ligt op een hoogte van ongeveer 2500m, dus de busreis hierheen was echt heel bijzonder en echt iets wat we niet snel zullen vergeten. Dat kwam trouwens niet alleen door de mooie uitzichten op de bergen, maar ook omdat die bus niet helemaal top was. Er kwamen af en toe hele rare knallen ergens bij de motor, of het wiel misschien, vandaan. Als we uit het raam keken zagen we dan van die grote zwarte rook wolken, niet echt prettig; zo ver bij de bewoonde wereld vandaan. Omdat niemand echt reageerde - alleen op onze geschokte reacties - hoopte we maar dat het goed zou komen.
In Ambato was de Carnavals sfeer al goed te voelen; vrolijke mensen en veel spuitbussen met schuim spul. In de rest van Ecuador, is het normaal om met water te gooien, maar het schijnt dat Ambato een van de weinige steden is, waar dit verboden is. Dan maar van die spuitbussen - waar je overigens ook goed nat en koud van word.
In Ambato hebben we dus gefeest, en Carnaval gevierd, naar de optocht gekeken en ik heb ook in Ambato mijn verjaardag gevierd. We zaten s'avonds in het hostel kaartspelletjes te spelen, toen een paar van de vrijwilligers al zingend en met een taart vol met kaarsjes, de kamer binnenkwamen. En toen was ik dus jarig, in Ecuador, met een grote taart voor mijn neus, zingende mensen en ja hoor, een klein traantje in mijn oog. We zijn na het taart eten uit gegaan en hebben in de straten van Ambato met veel schuim in ons haar gedanst. De volgende dag gingen we terug naar Guayaquil, en heb ik de rest van mijn verjaardag in de bus doorgebracht. Dit was toch wel even moeilijk, ik voelde me een beetje zielig, en het wel het idee, dat ik me even op de verkeerde plek bevond.
Weer terug in Guayaquil, hebben de kindjes van Centro DB voor me gezongen, en heb ik lollies uitgedeeld - toen voelde ik me wel aardig jarig.
Bij carnaval hoort natuurlijk ook het begin van de 40 dagen voor Pasen. Thuis staan we daar nooit zo erg bij stil; mama heeft het vroeger af en toe wel gezegd, dat we eigenlijk niet mogen snoepen, maar verder niet veel anders dan dat we bijna vakantie krijgen. Hier werd het dagprogramma in Centro even onderbroken, en hield Padre Marco een mis voor de kindjes. Verbazend hoe stil die kindjes kunnen zitten, als de pater iets aan hen vertelt!
Verders loop ik nu rond met een heleboel lossen ideen over waarvoor ik het sponsorgeld wil gebruiken. Dit is nog best een lastige vraag, waar ik nog even mijn breintje over zal moeten breken.
In het midden van de aarde is het vredig!...
Ja dat klinkt wel weer heel mooi he? En eigenlijk gaat het er hier ook best wel vredig aan toe. De tijd gaat rustig voorbij, en eigenlijk beginnen we al langzaam af te tellen.
Alles went en er zijn steeds minder dingen gek of verassend.
De laatste 2 weken is het hier best rustig geweest, eigenlijk op de iets te rustige en bijna saaie manier. De jongens hebben vakantie, en er waren workshops voor de werknemers hier. Ja dan bleven de vrijwilligers over; wij hebben hier de klusjesmannen uitgehangen en allerlij klussen gedaan. Het onkruid moest gemaaid worden en de huisjes en klaslokalen moesten schoongemaakt worden. Niet echt het vrijwilligerswerk wat we ons voorgestelt hadden, en soms best frustrerend, maar bij somige dingen kan je gewoon niets anders dan je instelling veranderen. In deze hebben we wel geprobeerd om zoveel mogelijk leuke dingen te doen, en af en toe even te ontsnappen naar een shopping mall of te boulevard. We aten bij de paters en waren daarom ook elke ochtend bij de mis, dit geeft altijd wel een heel bijzonder gemeenschappelijke band.
De paters zijn trouwens best speciale figuren. Somige van hen zijn echt vreemd en niet echt sociale types, terwijl ik het met een paar andere echt heel goed kan vinden. Mijn lievelings-pater, ja die bestaan echt hoor, is bijvoorbeeld Padre Marco. Met hem kan ik echt leuk praten en hij probeerd med ook echt te begrijpen. Hij koopt vaak mangos voor zichzelf en doet mij er dan ook een kado, een hele lieve man dus.
En nu is eindelijk het vakantie-programma voor de kinderen begonnen. Het is hier in Ecuador normaal om je kinderen in de vakantie, naar allerlij aktiviteiten te stuuren, en zelfs om ze in de vakantie ekstra schoollessen te geven. In alle centras van het project, worden nu in de vakantie bijlessen en speciale programmas gegeven.
S'morgens gaan we met een busje vol vrijwilligers op weg naar de centras. In Nigeria, een sloppewijk, worden er eerst een antal afgezet. Deze wijk is echt onvoorstelbaar, en vooral nu met het regenseisoen. De straten zijn normaal van zand en troep, maar nu staan ze vaak onder water, en ziet het er toch altijd wel even spannend uit, hoe we weer weg kunnen komen. Ik kijk altijd mijn ogen uit ls we door de straten rijden, zo onvoorstelbaar hoe die mensen daar in huisjes van riet en troep kunnen wonen. Jeetje wat voel ik me dan super verwend, als ik af toe zielig doe, als ik onder de koude dousch sta!
In Centro Don Bosco zijn er nu met de vakantie een heleboel kinderen, maar jammer genoeg ook meer vrijwilligers. Het is de bedoeling dat we een redelijk vast en gestructureerd programma volgen, maar dat is echter nergens te bekennen. Daar kan ik soms echt heel gefrustreerd van raken; hoe kan ik nou zo veel mogelijk kindjes tegelojk helpen met hun sommen, als ze eigenlijk nog niet eens weten hoe ze de cijfers op moeten schrijven?
Om even terug te komen over het midden van de aarde ... Daar zijn we dit weekend namelijk even heen geweest. Jaja, zo spectaculair was het ook weer niet, maar wel een bijzondere gedachte, om ergens op de evenaar te staan. We zijn met z'n tweeen een weekendje naar Quito, de hoofdstad van Ecuador geweest. Heel leuk om een andere omgeving van Ecuador mee te maken, en voor het temperatuurverschil had voor ons een soort chok effekt! Daar had je die verwende vrijwilligers weer, die nu alleen nog maar tegen warm weer kunnen. Jeetje wat waren we even zielig, toen we de berg afkwamen en helemaal natgeregend waren.
Gelukkig was het weer de dag erna veel beter, anders hadden we meschien ook wel een heel negatief beeld van die stad gehad. Toen hebben we de bus naar Mitad Del Mundo(Midden van de aarde) genomen. Te lang in de bus blijven zitten, en dus uitgestapt in een klein bergdorpje. Daar hebben we rondgewandelt en van de echte ecuadoriaanse bergsfeer - zonder touristen - genoten.
Het touristische dorpje, Mitad Del Mundo, was ook een hele leuke belevenis. We hebben zo lekker genoten van de zon en de schone lucht, veel fotos gemaakt en ons echt lekker op vakantie gevoeld! Ja het voelde daar echt alsof er vrede was in het midden van de aarde!
Hasta luego!
Den danske version!
I midten af jorden er der fredeligt!
Ja det lyder nok lige lidt for idyllisk. Men faktisk er her pt ret fredeligt. Tiden passerer roligt, naesten helt uden at jeg naar at opdage det. Det er endda saadan at vi naesten er ved at taelle ned og forberede os paa det naeste eventyr. Jeg er begyndt at vaenne mig til det meste og for hver dag der passerer er der faerre og faerre underlige ting. De sidste to uger har vaeret meget rolige, naesten saa rolige at det blev kedeligt. Drengene har ferie og der var kursusser for dem der arbejder her, saa var der kun os frivillige tilbage; vi har leget handymen og gjort en masse rent. Drengenes hytter, der hvor de bader og sover, klasse lokaler, ukrudt der skulle luges - alt muligt spaendene, som godt nok ikke lige var hvad vi havde forestillet os under kategorien ''arbejde med gadeboern''. Frustrerende hvis I var tvivl om min mening, men ved nogle ting kan man bare ikke rigtigt aendre andet end sin indstilling dertil. I disse uger har vi proevet at tage vaek fra centeret saa ofte som muligt; shopping malls og boulevarden hjaelper gewaldigt paa daarligt humoer. Vi spiste hos praesterne, og det er der egentligt ogsaa en god nok stemning ved, meget faellesskab-agtigt. De der praester er forresten nok nogle sjove typer, nogle af dem er bare underlige og virkeligt ikke sociale, men andre er altsaa ogsaa meget flinke. Saadan har jeg ogsaa en yndlings praest - fra nu af kalder jeg dem for Padre's, da det bare er en bedre betegnelse - ok, min yndlings Padre: med ham kan jeg virkeligt snakke og han er venlig og forstaaende, paa en bedstefar-agtig maade. Naar han koeber mangoer til sig selv, koeber han ogsaa en med til mig.
Nu er ferie-programmet for boernene endeligt begyndt. Her i Ecuador er det normalt at sende sine boern i skole i ferien, dog er der ogsaa fritids aktiviteter, men det handler primaert om at boernene skal have noget ekstra undervisning. I alle af projektets afdelinger er der derfor ekstra undervisning og andre aktiviteter. Om morgen koerer vi med en lille bus fyldt med frivillige mod de forskellige afdelelinger. I Nigeria, et meget fattigt kvarter, bliver de foerste sat af. Det her kvarter er virkeligt noget af en oplevelse at se og koere igennem. Isaer nu med regnsasonen, svaert at forestille sig, hvis ikke det var fordi jeg havde set det med egne oejene. Normalt er vejene lavet af jord, men nu er ofte meget(!) vaade og ligner mere end flod end en vej. Altid lidt spaendene at se om den gamle ramle bus nu ogsaa klarer det. Det er dog en af de ting jeg ikke kommer til at vaenne mig til; uforstaaeligt hvordan de mennesker kan leve saadan i huse af bambus og saa med saa store familier. Jo, saa vil jeg godt indroemme at jeg foeler mig yderst forkaelet, naar jeg en gang imellem foeler mig soelle pga det kolde bad her.
I Centro Don Bosco er der rigtig mange boern pga ferien, men desvaerre ogsaa rigtigt mange frivillige - hvilket aldrig rigtigt goer arbejdet saerligt effektivt. Det er meningen at vi har et nogenlunde fast og struktureret program , men det kan jeg i praksis aldrig finde. Det kan godt goere mig en lille smule frustreret, da et program og mere system ville goere hverdagen og undervisningen meget mere effektiv. Undervisningen eller den hjaelp, som jeg boer give er nogle gange ogsaa ret svaer; hvordan hjaelper jeg saa mange boern som muligt med deres matematik opgaver, naar de ikke en gang kan finde ud af at skrive eller genkende tallene fra 10 og frem.
... For lige at vende tilbage til med at der i midten af jorden er saa dejligt fredeligt - det passer faktisk! I denne weekend var vi lille et smut forbi aekvator. Nejnej, saa vildt var det heller ikke, men lidt en sjov tanke at staa der, et sted paa aekvator. Vi tog os en weekend i Quito, Ecuadors hovedstad. Meget sjovt at opleve en anden del af Ecuador, isaer omgivelserne og temperaturforskellen gav os noget af en chok-oplevelse. Jaja, det var saa saadan som de der to forkaelede frivillige, som kun er i stand til at fungere i varme, oplevede den foerste dag i Quito. Vi var godt nok lidt soelle, da vi kom ned fra det bjerg, vaade, kolde og droemmene om et varmt bad! Heldigvis var den naeste dag noget bedre. Vi tog bussen til Mitad Del Mundo(midten af jorden). Da vi kom til at blive siddende for laenge i bussen, endte vi i en lille bjerglandsby, med en meget idyllisk og rolig stemning. Her hang vi lidt rundt, noed den friske luft uden turister, bare for at insnuse den rolige stemning. Vi tog bussen tilbage til den lille turistede by Mitad Del Mundo og foelte os igen som aegte turister ... Ja det foeltes rent faktisk som om der var fred i midten af jorden.
Hasta luego!!!
Regen in Guayaquil
Hoi allemaal
Weer eens een berichtje uit het natte, maar steeds groener wordende Guayaquil . Ik zit nu in de keuken van paters,hier kunnen we rustig zitten, en is het zelfs lekker koel. De madrina(kokkin) is in de keuken aan het zingen, en heeft me net een fijn stuk vlees laten zien; cuy. Een cavia, die ze ook in z’n geheel bereiden en zo opeten, het ziet er nu nog heel eng en onsmakelijk uit. Ik heb het zo als je leest nog niet gegeten, en mag er dus eigenlijk niets over zeggen . Waar ik wel wat over kan zeggen is al het andere eten, dat ik hier gegeten heb. Wil ik het kort zeggen, dan is het rijst met rijst. Oké, s’morgens niet, maar dat is ook het enige moment waarop we dat niet voorgeschoteld krijgen. S’morgens eten we met de jongens buiten een broodje of empañada met hele zoete melk De tijd gaat hier nog steeds snel – meestal in ieder geval, en sinds het vorige berichtje ziet alles er alweer helemaal anders uit. Okay, nu heb ik een hele goeie dag, en een positieve bui, maar als ik dit woensdag s had geschreven, had ik mezelf niet echt geloofd. Tot nu toe is het soms best lastig geweest; we kregen niet echt vaste taken, en het voelde alsof we er hier een beetje naast liepen. Dat was natuurlijk ook elke dag anders, maar sommigen dagen zag ik het echt even niet helemaal zitten. Waar kon ik mee helpen? Waar hadden ze me hier eigenlijk nodig?
Nu ziet het er allemaal iets anders uit, en heeft de dag hier een soort van schema. We weten ongeveer wat er gebeurd en wat we kunnen doen.
Mijn werkdag is eigenlijk in 2 delen verdeeld. S´morgens ben ik in Casa Don Bosco bezig. De jongens moeten s´morgens klusjes doen, rond 7:30 eten we dan met ze en hierna staan er dan, afhankelijk van welke dag het is, verschillende dingen op het programma: huiswerk maken, sporten of iets anders. S´morgens komen ook de externe jongens, die wonen gewoon thuis, maar zijn hier overdag. Ik moet er dan voor zorgen, dat ook zij hun klusjes doen en goed ontbijten, voordat ze met de anderen gaan voetballen.
Rond 12 uur vertrek ik vanaf Casa Don Bosco, naar Centro Don Bosco. Ik neem dan de metrovia, een buslijn die op de grote wegen rijdt, en moet daarna met nog 2 kleine hobbel-busjes. Als ik met de eerste bus ben uitgestapt, moet ik aansluiten in een lange rij, om me te kunnen met de volgende bus. Aan deze bus is niet te zien waar die heen gaat, daarom moet ik altijd maar een beetje op de andere mensen in de rij vertrouwen, dat het toch echt de goeie rij is. Toch altijd wel even spannend om te zien, of mijn bus ook echt de goeie kant op gaat - ook al is dit nog nooit fout gegaan. Wel ben ik een keertje te lang blijven zitten in het eerste hobbel-busje. Toen ben ik een heel stuk terug gelopen, omdat ik niet zeker wist, of de volgende bus mij anders wel mee kon nemen. Die kleine rammel-hobbel-busjes zijn natuurlijk het leukst; gezellige muziek, veel mensen, en als je er af wilt, moet je dat gewoon even tegen de chauffeur zeggen, dan stopt ie, en kan je eraf springen.
Centro Don Bosco is een soort naschoolse opvang, waar kinderen komen, die thuis niet veel kunnen doen. Als ze thuis zouden zijn, zouden ze op straat hangen, geen huiswerkhulp krijgen en niet echt met andere kinderen kunnen spelen. Hier in het centrum komen s´middags ongeveer 40-70 kinderen. Eerst word er buiten gespeeld, dan krijgen ze een warme maaltijd en hierna moeten ze huiswerk maken, en krijgen sommige ook bijles. Ik help hier met huiswerk maken, ook al is dat soms natuurlijk super lastig door de taal. Als het huiswerk gemaakt is, en ze weer buiten mogen spelen, doen we spelletjes met de kinderen of soms praat ik met een paar van hen. Ook al is de doctora, de baas van hier, super streng, toch vinden de kinderen het fijn om hier te komen. Ze krijgen aandacht, hulp en als ze zich goed gedragen word er naar ze geluisterd. Vooral dat met het goede gedrag is hier best belangrijk: ze weten, dat als ze zich niet goed gedragen, we weg gestuurd kunnen worden, of het kan zelfs consequenties voor hun familie hebben, die steun van de paters krijgen.
S´avonds ben ik dan weer in Casa DB, hier eten we met de jongens en is er na het eten weer tijd voor huiswerk of iets leuks.
En de weekeinden zijn natuurlijk weer heel anders. Zaterdags ben ik bij de scouts. Er komen dan 2 vrijwilligers, die hier een groep met scouts begeleiden. Deze kinderen komen dan weer uit allerlij wijken in de buurt, maar er zijn ook 3 van onze jongens die meedoen. Dit is echt heel leuk om mee te maken, en ook om te zien hoe sommige dingen heel anders gaan, en andere er toch best bekend uit zien. Iets wat mij zaterdag heel erg verbaasde, was hoe een van de jongens gestraft werd. Zijn uniformpje moest schoon blijven, daarom moest hij een t-shirtje aan gaan trekken. Dit zag hij niet zo zitten, en is toen een hele tijd weggebleven. Toen hij terug kwam, kreeg ie op z´n kop, en moest hierna op z´n hoofd staan; in een hele rare houding, en veel te lang, als je bedenkt hoe warm het was. Hierna moest hij nog even een paar rondjes om het voetbalveld rennen, voordat ie weer mee mocht spelen met de andere kinderen. Zo iets kan me echt raar laten kijken!
Zaterdag ben ik s´middags mee geweest voor een jubileum van een scoutinggroep ergens in het centrum van de stad. Zo grappig om te zien hoe dat hier allemaal gaat; hoe ze, als ze een liedje zingen, meezingen met een cd-speler, hoe ze zich klaarmelden voor een opdracht en hoe ze met elkaar omgaan.
Zaterdags is er ook altijd een misa, een kerkmis in de grote capilla, op het terrein van Casa DB. De hele capilla zit dan vol met kinderen, die kerkles krijgen of zich aan het voorbereiden zijn voor hun eerste communie. Na de misa, zijn wij officieel vrij, en kunnen we dus lekker weggaan, omdat we pas zondag avond terug moeten zijn.
Gisteren zijn Kimberly en ik met z´n tweeën naar het strand geweest. We gingen met de taxi naar de terminal, en hebben toen een kaartje naar het dorpje Playas gekocht. De bus die elke 10 min vertrekt, hebben we ongeveer een halfuur op gewacht. Maar ja, als je er dan bent, dan weet je ook wel waarvoor je het doet. Ik weet nu hoe het strand in Zandvoort, er in de zomer uit moet zien! Zo veel mensen, echt onmogelijk om tussen al die ecuadoriaanen je handdoekje neerteleggen. Toch hebben we heerlijk van de zon kunnen genieten, en ons als echte gringas kunnen voelen - dat kan ook niet anders als er foto’s van je gemaakt worden, omdat je toevallig blank bent. Sommige zijn zo vriendelijk om het te vragen(en als ze een nee krijgen, het toch nog te doen) anderen gaan gewoon recht voor ons staan, en trekken zich niets van onze boze koppen aan. Toen we s’avonds de ontzettende lange rij voor de bussen naar Guayaquil zagen, moesten we wel even slikken – zouden we echt zo lang moeten wachten? Toen we in de rij stonden, werden we door een man aangesproken, hij had een grote bus, direct en vertrok binnen enkele minuten. Toen we bij de rammelbak aan kwamen, waren er echter geen stoelen meer, maar konden we op het bankje achter de chauffeur zitten. Weer zo’n gekker ervaring erbij. Als we dachten, dat de taxi waarin we eerder die dag gezeten hadden, bijna uit elkaar viel, dan was dat alleen omdat we deze bus nog niet kende! De deur kon niet dicht, de ruitenwissers moesten geholpen worden, en het knipperlicht moest manuaal bediend worden. Gordels bestaan hier in autos sowieso heel zelden, maar hier had ik toch af en toe echt het idee, dat we dom bezig waren. Gelukkig is het allemaal goed gekomen, en waren we niet al te laat thuis! Nog heel erg bedankt voor jullie reacties, die zijn altijd heel fijn om te lezen - ga zo door.
Paa dansk
Hej allesammen!
Saa blev det tid til en besked fra det vaade, men meget groennere Guayaquil. Lige nu sidder jeg i praesternes hus, her i koekkenet er der dejligt koeligt og der er altid meget stille. Madrina’en har netop vist mig hvad praesterne spiser i aften: et stykke koed som jeg ikke en gang ville give til mine hund. Cuy hedder det; marsvin, men ikke skaaret i stykker. Et helt marsvin med oejene, naese og det hele, de tilbereder dyret saadan her, og serverer det ogsaa saadan. Det ser ikke ligefrem spiseligt ud. Som du nok laeser det, har jeg ikke smagt denne ret, og boer egentligt ikke have ret til at udtale mig om. Det jeg tilgengaeld godt kan sige noget om, er alt andet mad, som vi faar serveret her. Med meget faa ord er det ris, eller kulhydrater med kulhydrater. Okay, om morgenen slipper vi, men ellers er det altsaa ris til frokost og ris til aften. Om morgenen er der en empanada(friturestegt pankage agtigt broed) med hertil meget soed melk, eller kakao. Tiden gaar stadig staerkt her – saadan er det i hvertfald oftest, og siden forrige besked er der ogsaa sket en hel masse. Saadan er det i hvertfald nu, med tiden altsaa, i dag har vaeret en god dag, men hvis jeg havde skrevet det her i onsdags, havde jeg ikke rigtigt troet paa mig selv. Indtil nu har det nogle gange vaeret lidt haardt: vi fik ikke rigtigt faste opgaver, og havde svaert ved at foelge med i, hvad der foregik og hvordan det hele fungerede. Det foeltes lidt som om, vi gik lidt ved siden af det hele her. Det var selvfoelgelig ogsaa anderledes for hver dag, men der var altsaa ogsaa nogle dage imellem, som bare ikke var saa sjove. Hvor kunne jeg hjaelpe? Hvor havde de brug for mig?
Nu ser det hele saa anderledes ud, der er system i hverdagen, vi har faste opgaver og ved nogenlunde hvad der sker. Min arbejdsdag er delt ind i 2: om morgenen er jeg her i Casa Don Bosco. Drengene har rengoeringsopgave om morgenen, omkring kl 7:30 spiser vi morgenmad med dem og herefter er der saa forskellige ting paa programmet, afhaengigt af hvilken dag det er: sport, eller lektier. Om morgenen kommer de eksterne drenge, dem der bor derhjemme, men er her om dagen. De skal ogsaa udfoere deres opgaver og jeg sal soerge for at de spiser morgenmad, inden de spiller fodbold med de andre. Omkring kl 12 tager jeg saa fra Casa Don Bosco til Centro Don Bosco. Saa tager jeg metrovia’en, en bus som koerer paa de store veje, herefter skal jeg med to smaa rasle-busser. Naar jeg er steget af den foerste bus, skal jeg stille mig i en lang koe, for at kunne komme med den naeste bus. Paa denne bus kan jeg ikke se hvorhen den koerer eller hvilket nr den har, derfor maa jeg bare stole paa de andre i koeen og dem jeg spoerger om det her nu er den rigtige koe. Altid lidt spaendene at se om bussen nu ogsaa koerer den rigtige vej – ogsaa selvom det her nu aldrig er gaaet galt. Jeg er godt nok en gang kommet til at blive siddende for lang tid, og blev derfor noed til at gaa et ordenligt stykke tilbage, til det sted hvor jeg var sikker paa at den naeste bus ville samle mig op. Die der rasle-busser er selvfoelgelig sjovest og dem hvor stemningen bare er helt speciel: hyggelig musik, mange mennesker, og naar man skal af, skal man bare sige det til chauffoeren, saa stopper han og kan man hoppe af. Centro Don Bosco er en slags fritter, hvor boernene kommer, som derhjemme ikke rigtigt kan lave noget. Hvis de ville vaere derhjemme, ville de haenge udenfor, de ville ikke faa hjaelp med lektierne, eller lege med andre boern. Her i centeret kommer der ca. 40-70 boern. Foerst leger vi udenfor, saa er der middagsmad, herefter bliver der lavet lektier og nogle faar ogsaa ekstra undervisning. Jeg hjaelper med lektierne, selvom det nogle gange godt kan vaere lidt svaert pga sproget. Naar lektierne er lavet, maa de igen lege udenfor og leger vi nogle lege med dem. Selvom la doctora, chefen her, er meget streng, kan boernene godt lide at vaere her. De faar opmaerksomhed, hjaelp, og naar de opfoerer sig ordenligt bliver der ogsaa lyttet til dem. Isaer det der med den gode opfoersel er ret vigtig her: de ved, at hvis de ikke opfoerer sig ordenligt, kan de blive sendt hjem eller det kan endda faa konsekvenser for deres familier, som faar stoette af praesterne. Om aftenen er jeg igen i Casa DB, her spiser vi sammen med drengene og efter aftensmaden er der igen tid til lektier eller et eller andet sjovt. I weekenderne ser det hele selvfoelgelig igen meget anderledes ud. Om loerdagen hjaelper jeg altid til hos spejderne. Saa kommer der to spejderledere, som leder en gruppe spejdere. Boernene kommer fra forskellige kvarterer heromkring, men ogsaa tre af vores egne drenge deltager. Det er en af de gode ting at faa lov til at vaere med til at opleve her. Meget sjovt at se hvordan tingene fungerer her, hvad der er det samme som i Danmark og hvilke ting der bare er meget anderledes. Noget der virkeligt gjorde indtryk paa mig i loerdags, var for eksempel hvordan en af drengene blev straffet. Han skulle skifte fra uniform til t-shirt, men gad ikke rigtig og blev derfor vaek i meget lang tid. Da han saa kom tilbage, fik han besked paa at stille sig paa hovedet i en meget skoer holdning. Saa maerkeligt, naar man taenker paa hvor varmt der var og hvorfor han blev straffet. Herefter blev han ogsaa noed til at loebe et par ture rundt om fodboldbanen, inden han igen fiklov til at lege med de andre boern. Om eftermiddagen var jeg i loerdags med til en slags jubilaeumsfest for en spejdergruppe et sted i byen. Interesant at se hvordan saadan noget bliver fejret her: hvordan de synger en sang sammen med en CD-afspiller med en fordfaerdelig stemme, hvordan de melder klar og af til opgaver og hvordan de raaber. Loerdag er der ogsaa altid en gudstjeneste, i den store capilla her paa stedet. Capilla’en er saa fyldt med boern, som faar religionsundervisning eller som forbereder sig til der konfirmation. Efter gudstjenesten har vi fri, og kan vi derfor tage paa weekend, da vi foerst skal vaere tilbage igen soendag aften. Soendag tog Kimberly og jeg til stranden. Med en taxa til ternminalen, hvor vi koebte en billet til Playas.Bussen skulle gerne koere hver 10. Minut, men vi kom godt nok til at Vente en halvtime. Jaja, naar man saa er fremme, saa ved man altsaa ogsaa hvorfor man tog afsted.Usandsynligt mange mennesker paa den strand – saadan kommer Tornby strand nok aldrig til at se ud. Det saa ud som om det var umuligt at ligge vores haandklaeder et sted, men alligevel lykkedes det os at nyde solen, og foele os som eagte gringaer – det kan vidst heller ikke undgaaes, naar der bliver taget billeder af os, bare fordi vi tilfaeldigvis er lidt blege. De fleste var saa venlige at spoerge om de maa tage billeder, mens andre blot stillede sig foran os og var ligeglade med vores sure ansigter. Da vi skulle hjem om aftenen og saa den enorme koe til Guayaquil busserne, blev vi lige noed til at traekke vejret dybt – skulle vi virkeligt vente i saa lang tid? Da vi stod i koe, blev vi tiltalt af en mand som havde en grande bus, som koerte direkte og vi tage afsted om faa minuter. Win, win, dobbelt win – altsaa indtil vi saa skrammel-daasen. Det var ikke rigtigt flere saeder, saa chauffoeren viste os den lille baenk bag ved ham, der kunne vi da godt side 2 timer. Saa foeles en bustur altsaa lidt mere som et eventyr end en maade at komme hjem paa. Hvis vi troede at den taxa, vi havde siddet i tidligere den dag, var en rasle-vogn, var det kun fordi vi ikke havde set den her bus endnu: Doeren kunne ikke lukkes, vindusviskerne skulle bruge hjaelp, blinklyset skulle betjenes manuelt. Seler findes der saadan set aldrig i biler her, de virker i hvertfald ikke, men her havde jeg godt nok lidt en ide om at jeg savnede dem og foelte mig ikke saerligt sikker. Det hele gik dog godt og efter endnu en lille taxa tur var vi hjemme, efter en vellykket dag paa stranden. Tak for alle jeres beskeder - det hjaelper mig nogle gange virkeligt meget!
.
Feliz Año!
Feliz año a todos!
En toen was het alweer 2012, gek idee! Wij zijn vandaag zelfs alweer drie weken in Ecuador.
Met kerst waren we hier op het project. De jongens waren zo als gezegd naar huis, dus heel raar om hier in die stilte te zijn. Gelukkig is het niet helemaal rustig geweest, en hebben we toch van alles gedaan. Zo hebben we op 23 december bijvoorbeeld alles hier schoongemaakt. Het is hier echt super vies overal, ook al wordt het hier snel vies, was dat toch best wel nuttig. Na het schoonmaken van zo´n beetje alles, was er een groot kerstfeest voor alle mensen die hier werken - ook voor ons als vrijwilligers dus. Als ik dan zeg dat het een groot feest was, dan was dat echt wel zo. Heel netjes aangekleed, ontzettend lekker eten, muziek in verschillenden voormaten en cadeaus voor alle werknemers. En natuurlijk werd er gedanst, niet alleen om de sfeer er even in te krijgen, maar gewoon tot iedereen helemaal zweterig aan tafel kon gaan zitten.
Kerstavond hebben we hier ook heel leuk gevierd. Met iedereen hier samen aan de grote tafel, heerlijk kersteten eten, liedjes zingen en alle vrijwilligers kregen zelfs een kerstcadeau. Na het eten gingen we met z´n allen in het busje, en naar de stad.
Op eerste kerstdag zijn we met een groepje naar de rivier geweest, hier zou je kunnen zwemmen, maar omdat we toch nog niet echte ecuadoriaanen zijn, hebben we de boel bekeken, vanuit een redelijk droge kano. S´avonds was er weer een mis in de kerk, heel bijzonder om mee te maken. Zo vrolijk en vooral anders dan in NL, ik zou daar vast ook wel vrijwillig heen gaan.
De 2 dagen voordat we op vakantie gingen, hebben we met alle vrijwilligers, bij de derde etappe van het project, geschilderd. Als ik zeg dat dit echt mijn zwaarste tweede kerstdag was, dan is dat nog best slap uitgedrukt! Vanaf 9 tot 18 zijn we bezig geweest in de brandende hitte, en in allerlei onmogelijke posities. Die avond waren we echt wel even de zielige(en hele vieze) vrijwilligers! Maar ja, als je in een visfabriek kan werken, is schilderen in de zon toch niet erg. Nog een dagje en toen gingen we op vakantie naar Montañita. Iedereen ging hier met Nieuwjaar weg, wij hebben oud en nieuw dus op vakantie, aan het strand, op ze ecuadoriaans gevierd.
We zijn nu dus net terug van vakantie in Montañita, een feestelijk en hippie achtig dorpje, dat daar aan de kust, altijd vol met toeristen zit. De vakantie was super, we hebben ontzettend genoten, gefeest en veel lol gemaakt. Heel leuk, maar ook best raar om op vakantie te zijn, want zo voelde het echt wel! De zee was heerlijk, leuke mensen ontmoet, waarmee we veel tijd doorgebracht hebben, en vooral; Oud en Nieuw aan de andere kant van de wereld gevierd. Dat was eigenlijk best raar, omdat ik zo gewend ben om dat op een bepaalde manier, en met familie thuis te vieren. Waar waren de oliebollen, de champagne en de sneeuw? (oh ja, de sneeuw mis ik eigenlijk niet hoor!)
Kim en ik hebben op onze kamer, na een dagje strand, geproost met een ijsje en elkaar om 18 uur lokale tijd, gelukkig Nieuwjaar gezoend. S'avonds zijn we met een hele groep uit eten en daarna naar het strand gegaan, om het oude jaar af te branden. Er was heel weinig vuurwerk, maar dan in plaats daarvan, waren er grote vuren op het strand. Op die vuren worden poppen van papier-maché afgebrand; elke familie gooit zo'n ding erop, en dat is dan als symbool om het oude jaar af te branden. Die dingen zaten dan weer wel vol met vuurwerk, en waren volgens mij echt gevaarlijk - het leek een beetje op Sankt Hans(deens zomerfeest).
En nu zijn we dus weer in Guayaquil. Het heeft hier vanochtend de hele ochtend geregend; iedereen blij, die hebben hier al zo lang geen regen gehad. Als het alleen s'avonds regent, vindt ik het ook wel prima hoor.
We zijn nog niet op onze eigen werkplek bezig, alles moet nog even op gang komen in het nieuwe jaar. Ik heb het wel naar mijn zin hier, en probeer van kleine dingetjes al grote opdrachten te maken. Zo heb ik vandaag met wat jongens gelezen, geholpen in de keuken en het voorraad hok schoongemaakt. Elke dag is weer anders, en geniet echt van alles wel!
Ik wens jullie allen nog een gelukkig nieuwjaar, met veel voorspoed, geluk en liefde!
Pas goed op elkaar!
Liefs Marlon, Marron, Marley –of wat ik hier verders nog genoemd word.
Feliz año a todos!
Og saa skrev vi allerede 2012, det gik godt nok staerkt. Vi har i dag endda allerede vaeret i Ecuador i 3 uger – dét er en saer tanke!
I julen har vi vaeret her paa projektet. Drengene var som sagt taget hjem, saa det var godt nok maerkeligt at vaere her, i den tomme stilhed. Heldigvis har her ikke vaeret helt stille, og har vi alligevel lavet og oplevet en masse. Fx gjorde vi hele stedet rent, d. 23. December. Her er virkeligt ulaekkert, og ikke kun i hjoernerne, derfor foeltes det nu ogsaa som meget fornuftigt arbejde. Efter rengoeringen, var der en stor julefest for alle dem, som arbejder her – ogsaa for os som frivillige. Og naar jeg siger stor fest, er det faktisk ret mildt sagt! Det hele saa meget fint ud, bordene blev daekket og stolene beklaedt med hvidt stof, maden var fantastisk og der var forskellige slags muziek. Der var endda julegaver til medarbejderne. Selvfoelgelig blev der danset, ligesom til alle ndre fester, og ikke kun for at komme i en festlig stemning, nej nej, indtil vi alle kunne saette os ved bordene, i en udmattet og svedig tilstand – der roeg den fine stemning!
Juleaften har vi ogsaa fejret her, med rigtig god stemning og rare mennesker. Herlig mad, god stemming, julesange og vi fik endda en julegave. Efter maden tog vi paa udflugt, alle os frivillige i en af de smadrede smaa busser og mod byens centrum for at haenge lidt og opsnuse den gode stemning.
Juledag tog vi paa udflugt til en flod, her skulle det vaere muligt at svoemme, men da vi ikke er aegte ecuadorianere endnu, lod vi vaere og noed i stedet udsigten fra en rimelig toer kano(toer med to monster-drenge, som virkeligt skulle proeve graenser af; hvordan blir jeg sur paa spansk?!) Om aftenen var der igen et hyggeligt maaltid med hele flokken, og efterfoelgende igen en gudstjeneste, som alle altsaa villeb live glade af at opleve. Det er i hvertfald ikke sidste gang at jeg frivilligt tager i kirke her.
To dage inden vi tog paa ferie, lets say 2. og 3. Juledag, har vi vaeret fasted for at male. Det foregik paa den sidste etappe af projektet; der hvor de aeldste drenge bor og gaar i skole. Hvis jeg siger at det har vaeret min haardste anden juledag, er det en rimelig underdrivelse(?!) Fra 9 til 18 var vi igang i den braendende sol og i alle mulige maerkelige og umulige stillinger. Den aften var vi godt lidt nogle soergelige typer; beskidte og meget traette! Men hey; hvis jeg kan arbejde i en kold fiskefabrik, burde det vel ikke vaere saa slemt med arbejde i godt vejr! En dag mere med maler arbejde og saa tog vi paa ferie til Montañita. Alle tog afsted efter jul, derfor har vi altsaa fejret nytaaret paa ferie, ved stranden og paa Ecuadoriansk/turistisk maner.
Vi er altsaa netop vendt hjem fra Montañita, en festlig og hippie agtig by, som der ved kysten altid er godt fyldt med turister. Ferien var fantastisk, vi har virkeligt nydt det, festet og haft en masse sjov. Rigtig fedt, men paa den anden side ogsaa lidt maerkeligt, at vaere paa ferie her. Havet var skoent, vi moedte en masse skoenne mennesker, som vi har tilbragt rigtig meget tid sammen med. Og selvfoelgelig fik vi fejret Nytaaret paa stranden, paa den anden side af jorden – endnu saadan en saer tanke. Det var lidt maerkeligt, da jeg de sidste 10-11 aar har fejret nytaar paa samme maade, med de samme mennesker og det samme sted; derhjemme. Hvor var sneen, champagne nog fyrvaerkeriet?(Ah, glem sneen, den har jeg ikke savnet!)
Kimberly og jeg oenskede hinanden godt nytaar, efter en dag paa stranden og kl 18 lokal tid, vi skaalede med en magnum is og sendte nogle tanker hjem, inden vi igen var klar til at vaere sociale med de andre. Om aftenen tog vi ud at spise med hele gruppen, som os og vores naboer fra Columbia. Herefter tog vi paa stranden, for at braende det gamle aar af. Der var ikke meget fyrvaerkeri, men i stedet en masse store baal. Paa baalene blev pap-maché dukker braendt af, hver familie smed saadan en dukke paa baalet, som symbol for at braende det gamle aar af. De her figurer var fyldt med fyrvaerkeri, super livsfarlige og ville i DK sikkert vaere paent ulovligee. Der hang en Sankt Hans agtig stemning, som jeg egentligt meget godt kunne finde mig i!
.
Nu er vi altsaa tilbage i Guayaquil, den store, beskidte og graalige by. I morges har det regnet; alle var glade da det var foerste morgen med regn for i aar – denne regntid. Hvis det bare regner om aftenen, er jeg godt tilfreds, saa sover vi saa godt, naar det hele koeler af. Vi er endnu ikke kommet igang med at arbejde fast, eller der hvor vi kommer til at vaere. Det er nogle gange lidt frustrerende, men for det meste nyder jeg det virkeligt. Jeg er god til at lave smaa opgaver til noget stort, og at se vigtigheden i det hele. For eksempel har jeg i dag laest et par boeger med nogle af drengene, hjulpet med matematik lektier, hjulpet til i koekkenet og gjort rent i opbevaringsrummet. Hver dag er anderledes, og nogle gange troede jeg at jeg havde forstaaet hvad der skulle ske, lidt senere viser det sig saa, at der kommer til at ske alt muligt andet.
Jeg oensker jeg alle et rigtig godt nytaar – bedre sent end aldrig!
Mange hilsener herfra
Marlon, Marron, Marley – eller hvad jeg nu ellers bliver kaldt her ;)
.
Drengene paa projektet
Zo snel gingen de eerste dagen, en ook de eerste week is alweer voorbij. Het gaat hier echt snel, en er is al veel gebeurd.
De jongens die hier op het project wonen, zijn heel verschillend, en hebben ook hele verschillenden achtergronden. Ik weet niet veel over ze, omdat het moeilijk is om gesprekken met ze te voeren, die niet over spelletjes, eten of andere makkelijke dingen gaan. Ook is het soms lastig om het met de ecuadoriaanen over de kinderen te hebben, die zijn namelijk best snel afgeleid.
Als we s'morgens buiten komen, zeggen ze goeiemorgen met een knuffel of een kus. Ze zijn heel lief en aanwezig, maar het blijven natuurlijk jongens, die meer meegemaakt hebben, dan wij ons voor kunnen stellen. Het feit dat ze echt anders zijn dan bijvoorbeeld deense kindjes, is duidelijk te merken als ze ruzie maken met elkaar. Een redelijke normale ruzie kan al heel snel uitlopen tot een flink gevecht. Sommige van hen zijn dit van thuis uit gewend, terwijl andere het meschien wel op straat geleerd hebben. Hoe dan ook, vindt ik dit echt een van de meest frustrerende dingen; De volwassenen doen niets, en zien er vaak uit als of ze het helemaal niet zien. Dan moet ik ook maar mijn rug toekeren, en doen als of er niets aan de hand is. Als de volwassenen, de jongens uit elkaar zouden halen, zou de zwakste uit de groep vallen, en leert dan ook niet om voor zich zelf op te komen. Gelukkig zijn ze na zo'n gevecht al heel snel weer goeie vriendjes! Een ander verschil tussen deense kindjes, is dat ze heel graag alles met elkaar delen. Als ze snoepjes hebben, willen ze deze bijvoorbeeld graag met elkaar delen - heel mooi om te zien.
De jongens zijn nu naar huis, en gelukkig zijn er maar een paar die echt geen huis hebben, of daar de kerst niet door kunnen brengen, die gaan dan iets met de paters doen. Toen we hier kwamen, had ik gedacht dat geen van de jongens ouders, of een thuis hadden - dat is gelukkig niet zo. De meeste kinderen zijn hier overdag, en gaan dan aan het einde van de middag naar huis. Hun ouders hebben dus wel een huis, maar kunnen niet 100% verantwordelijk voor ze zijn. Er is ook een grote groep kinderen die hier de hele week is, en een antaal die het weekend hier ook doorbrengen. Het hangt helemaal van hun thuis/familie situatie af. Door de weeks bezoeken de vrijwilligers, maatschapelijkwerkster en de cordinator af en toe, de families van de jongens. Dan kijken ze hoe het er aan toe staat, en hoe het zo goed als mogelijk voor de jongens kan worden. Het is een heel belangrijk deel van het project, om de jongens te intergreren in hun families, zo dat ze ooit terug kunnen.
Er is natuurlijk nog veel meer over de jongens te zeggen, maar het is hier nu ook heel druk met alle voorbereidingen voor de kerst. Ik zal binnenkort een stukje schrijven, over de kerst hier. Fijne feestdagen voor idereen - Feliz Navidad! En bedankt voor jullie reacties, die zijn echt heel fijn om te lezen!
Paa dansk!
Saa hurtigt gik de foerste dage, og ligeledes den foerste uge. Det er gaaet meget staerkt, og der er sket mange ting.
Drengene som bor her paa projektet er meget forskellige og har meget forskellige baggrunde. Jeg ved ikke saa meget om dem, da de er svaere at have dybe samtaler med. Naar jeg kommer udenfor om morgenen, kommer de og siger godmorgen, de giver et kram og ofte ogsaa kys. De kan vaere og er oftest meget soede og tilstedevaerende, men det er selvfoelgelig drenge, som har oplevet mere end vi kan forestille os. Det at de er anderledes end fx danske boern, kommer blandt andet til udtryk, naar de skaendes med hinanden. Et nogenlunde almindeligt skaenderi, kan ende i vilde slagsmaal. Det kan vaere at de er vandt til at opfoere sig saadan hjemmefra, eller noget de har laert paa gaderne, men uanset hvad er det dybt frustrerende. De voksne bryder ikke ind, det ser ofte endda ud som om de ikke ligger maerke til det, mens jeg saa ogsaa maa vende ryggen til, fyldt med indvendige tordenskyer. Der er et bestemt hieraki blandt drengene, og hvis de voksne ville skille dem ad, laerer de ikke at beskytte sig selv, og ham som jeg ville beskytte, vil hurtigt falde udenfor gruppen. Efter saadan en slaaskamp gaar der ikke saerligt lang tid, foer de igen er meget gode venner. En anden ting som jeg synes, skiller dem ad fra danske boern, er at de deler alt med hinanden. Naar de har noget, bolcher eller saadan noget, vil de atid meget gerne dele med dem som ikke har. Det er virkeligt smukt at se!
Drengene er taget hjem paa jueferie i dag, dvs. dem der har et hjem at tage hen til. Der er tre tilbage, de har enten ikke et hjem, eller man ved ikke hvor deres foraeldre er. Da vi kom her, havde jeg troet at ingen har boernene havde foraeldre eller hjem, saadan er det heldivis ikke. De fleste af boernene er her om dagen, og tager igen hjem om aftenen. Deres foraeldre har et hus, men kan maaske ikke tage 100% ansvar for boernene. Der er ogsaa en hel flok som er her hele ugen, og en gruppe som ogsaa tlbringer weekenden her. Det afhaenger helt af foraeldre/hjem situationen. I hverdagene besoeger de frivillige, faderen og kordinatoren af og til boernenes familier, for at se hvordan situationen er og hvordan det kan goeres saa godt som muligt for drengene. Det er faktisk en stor del af formaalet ved denne del af projektet: at (gen)integrere drengene hos deres foraeldre.
Der er saa meget mere at sige, men lige nu sker der en masse udenfor. Det maa vaere forberedelser til julefesten i morgen, for dem der arbejder her. Rigtig glaedelig jul til alle - Feliz Navidad og tak for alle jeres kommentarer!
Los días primeros!
Starter igen med hollandsk - det ligger pt bare lidt lettere!
Daar zit ik dan, in Guayaquil, Ecuador, Zuidamerika - de andere kant van de wereld dus. Als ik het zo zeg, klinkt het heel vreemd, zo voelt het gelukkig niet. Het is nog maar ons tweede dagje hier, en toch is er nu al ontzettend veel gebeurd!
Woensdag avond op14 december kwamen we om 21:30 aan op het vliegveld van Guayaquil. Hier hebben we een stempeltje in ons paspoort gekregen, en gingen we op zoek naar "onze" pater. Dit zoeken hebben we uiteindelijk best lang over gedaan, en met een blik op ons horloge, dat nog op nederlandse tijd stond(6uur later), begonnen we toch een klein beetje paniekerig te worden. We hebben geprobeerd om het Don Bosco huis en de pater te bellen, dit bleek echter niet mogelijk te zijn. Toen hadden we dus nog maar 2 opties: op het vliegveld wachten, of die groote, onbekende en spaanstalige stad ingaan, begeleid door een taxichauffeur. Eerst geinformeerd bij de info-balie, wat de prijs van zo'n ritje zou zijn, hoe ver het was en vooral of het wel veilig voor ons zou zijn, om met een taxi te gaan. Gelukkig hebben we voor optie 2 gekozen, anders hadden we echt nog de hele nacht op dat vliegveld kunnen staan!
Toen we eenmaal ons eerste ritje op de ecuadoriaanse wegen overleefd hadden, bleek onze volgende ''obstakel'' een man met een groot geweer. Gelukkig was dit wel al binnen het gebied van het project, we waren dus aangekomen, maar moesten nu even deze man uitleggen dat we vrijwilligers uit Hollanda waren. Hij haalde er snel wat andere mensen bij, en kort hierna zaten we aan tafel lasagne en broodjes te eten.
De volgende ochtend, werden we wakker van gezang en gebeden, net buiten de deur van onze kamer. Toen we met z'n tween gegeten hadden, werden we opgehaald door Ruben, een soort cordinator hier, hij nam ons mee en stelde ons voor aan de jongens. Zij zongen een liedje voor ons, en kwamen ons al meteen veel vragen stellen, en knuffelen. Lieve en entusiaste jongens! Kort hierna gingen we met een busje vol jongens, spelletjes en snoep, naar een sloppewijk in de stad. Hier was er een soort opvangcentrum voor kleine kindjes, die niet thuisverzorgd konden worden. De jongens gingen liedjes zingen, en er werd een feestje voor de kindjes gevierd. Heel bijzonder om mee te maken, zo veel lieve kleine gezichtjes, vrolijkheid, liedjes en veel vrijwilligers, in een klein gebouwdje, in een wijk die ik zo alleen nog maar op tv had gezien. Alle vrijwilligers kregen paar kleintjes, een oudere jongen en schmink mee - dan krijg je een vrolijk resultaat! Na het schminken gingen we met de pater mee terug naar het project. S'middags hebben we niet veel gedaan, een beetje geslapen, gelezen en gegeten met een gezelige pater it Spanje. De jongens waren nog bij het feestje, dus we hebben echt even niks gedaan! We zijn uiteindelijk ook nog even naar het andere Don Bosco project geweest, volgens mij de eerste fase. Leuk om te zien!
S'avonds hebben we met de jongens gegeten, en nog met een belgische vrijwilligster, die hier woont gesproken. We weten nog niet precies waar we uiteindelijk gaan werken, maar wel dat het niet hier word. Dit komt omdat we hier 4 maanden verblijven, omdat de jongens hier wonen, willen ze hier graag vrijwilligers die hier minimaal 6 maanden zijn. Wij gaan waarschijnlijk ergens in de stad werken, ieder op een ander dagcentrum, voor kinderen die anders op straat zouden zijn. Hierover horen we na kerst meer. Alles hier voor kerst trouwens best ongestructureerd, we hebben in ieder geval begrepen dat het dagprogramma er nu heel anders uitziet. Vandaag zijn we bijvoorbeeld weer naar een kerstfeestje geweest. Dit feestje was in een huis, waar jongens wonen, omdat ze om de een of andere reden niet thuis kunnen zijn. De meeste hadden wel moeders, die er ook bij waren. Er waren optredens van de jongens en aan het einde werden er kertspakketten voor de families uitgedeeld. Na het feestje gingen we terug in de pick-up, daar zaten we toch wel gezelig - alleen is het wel belangrijk om het deurtje aan de achterkant echt dicht te doen. We hadden bijna een vrijwilliger op de snelweg verloren!
Het is hier tot nu toe heel leuk, alles is nieuw, en er gebeurd heel veel. Maar op die momenten dat er even niets gebeurd, is het echt wel even stil. Gisteren had ik een paar keer het idee dat ik hier helemaal verkeerd zat, en vooral veel te ver weg. Dat is vandaag gelukkig wel anders! De jongens zijn heel lief, en het spaans gaat heel snel. Ik word er gewoon helemaal high van om een leuk(en verstaanbaar) gesprekje te doen. Ook is het echt een feest om met Ruben, de cordinator, en de jongens over de wegen hier te racen. Het verkeer is helemaal idioot, en met harde muziek, leuke kinderen en de wind door mijn haren, is dat echt net als in een pretpark! Ik stop maar weer even voor nu, want ik wil het hele zooitje natuurlijk ook nog ''even'' vertalen :) Liefs van een zwetende Marlon!
Og pa dansk!
Her er jeg saa, i Guayaquil, Ecuador, Sydamerika - paa den anden side af jorden. Naar jeg siger det saadan, lyder det fuldstaenndigt saert, saadan foeles det heldigvis ikke. Jeg har det godt og er glad, nu paa anden dagen i Ecuador. Selvom det kun er den 2. dag, er der sket saa meget og det foeles som om jeg har vaeret her i meget laengere tid!
I onsdags, d 14. december, ankom vi til lufthavnen Guayaquil. Vi fik et stempel i vores pas, var glade og top-kvaestet. Jeg foelte mig virkeligt som en zombie, efter de mange og lange flyveture. Derfor blev vi ogsaa hurtigt lettere panikken, da vi fandt ud af at vores ''fader'' ikke var tilstede i lufthavnen.Vi forsoegte at ringe til projektet, google de rigtige telefonnr eller en anden form for loesning. Vi havde to muligheder: at vente i lufthavnen eller at forsoege at bevaege os ud i denne store, farlige og meget spansktalende storby, ledsaget af en taxa chauffoer. Efter at have spurgt om hjaelp ang. afstand, pris og sikkerhed, for saadan en taxatur, valgte vi heldigvis mulighed 2: taxaen.
Da vi havde overlevet vores foerste tur, i den ecuadorianske-livsfarlige trafik, viste vores naeste udfordring at vaere en mand med et stort gevaer. Ham skulle vi lige forklare at vi var de nye frivillige, fra Hollanda. Kort tid efter, sad vi og spiste lasagne med kordinatoren og et par ecuadorianske frivillige herfra.
Naeste morgen vaagnede vi ved lyden af sang og boern. Lige udenfor vores varelse holdes der gudstjeneste, hver morgen kl 6:30. Vi deltog ikke, og stod foerst senere op. Vi spiste morgenmad og toemte hylderne for spaendene frugter. Herefter blev vi praesenteret for drengene, som sang Feliz Navidad for os og som var meget hurtige med en masse spoergsmaal og kram. Soede, begejstrede og meget kaerlige drenge.
Kort herefter tog vi med en minibus fyldt med drenge, spil og slik, afsted mod et meget fattigt kvarter i byen. Saadan et kvarter hvor husene naesten er lavet af pap og ingen vinduer har, et slukvarter fra TV. Drengene skulle her vaere med til at holde en lille julefest, for smaa boern(2-3 aar), som ikke kan blive passet derhjemme. Der blev sunget, klappet og danset og bagefter fik drengene lov til at male paa boernenes ansigter - det faar man et meget fint resultat ud af. Virkeligt en oplevelse, saa meget glaede, mange glade og smaa ansigter, i en lille bitte bygning, i et kvarter som naesten falder fra hinanden! Efter ansigt-udsmyknings-processen, tog vi med faderen tlbage til vores projekt - der hvor vi bor. Her lavede vi ikke saa meget om eftermiddagen, hang lidt, sov lidt, saadan afslapning generelt. Drengene var ikke hjemme endnu, saa vi tog os lidt hygge-tid. Sidst paa eftermiddagen var vi med ud til en af de andre projekter, en anden del af centeret. Her bor drenge som vist har det haardt paa en anden maade, men i hvertfald ikke kan bo hjemme, oftest af oekonomske grunde.
Vi ved endnu ikke hvor vi ender med at komme til at arbejde, men blot at det ikke kommer til at vaere her. Da drengene bor her, vil de helst have frivillige som forbliver her i en laengere periode, 6-12 maaneder. Derfor kommer vi hoejest sandsynligt til at arbejde paa et dagcenter, for boern som ellers ville tilbringe deres eftermiddagstimer paa gaderne, da de ikke kan vaere hjemme.
Det hele er lidt anderledes og mindre struktureret her op til jul, der bliver arrangeret fester og forskellige tiltag for udsatte boern, alle mulige steder i byen. Fx var der ogsaa en julefest for drengene paa det projekt, som vi besoegte igaar. Her var nogle af deres moedre, som til slut fik en julepakke fyld med mad, med hjem. Der var mange sange med musik og boerne holdt optredener for hinanden. Paa vej hjem sad vi i en Pick-up, fuld fart over motorvejene og med vind i haarene, helt fint saa laenge man soerger for at lukke baglaagen - vi havde naer mistet en frivillig paa motorvejen!
Indtil videre er her rigtig fedt. Der sker en masse og alt er nyt, men paa de tidspunkter hvor der ikke sker noget, kan der godt pludseligt vaere ret stille. Igaar havde jeg et paar tidspunkter, hvor jeg foelte mig lidt forkert her, det forkerte sted og isaer alt for langt vaek hjemmefra. Det er heldigvis anderledes idag, og blir sikkert bedre jo mere jeg falder til. Drengene er rigtig dejlige og med sproget gaar det rigtig staerkt! Jeg kan blive saadan helt high af at gennemfoere en vellykkket og forstaaelig samtale paa spansk. Og saa er det i oevrigt noget af en fest at faa lov til at komme med ud at koere en tur: trafikken er fuldstaendig vild, og med hoej musik, vind i haaret og boernene, er det lidt som at vaere i tivoli!
Jeg stopper igen for nu!
Mange tanker herfra!
Marlon
Laatste reisverhalen
Laatste reacties
Blijf op de hoogte!
Laat je e-mail achter en ik stuur je een mailtje als ik een nieuw verhaal of nieuwe foto's op de site heb gezet.